اول اینکه من هیچی از سبک های نقاشی سرم نمیشه. یعنی نمیتونم بگم چه سبکی میخوام. فقط میتونم توصیفش کنم. مثلا یه کم از اون تابلوهایی خوشم میاد که خیلی درهم برهمند و چیزی درست توشون مشخص نیست فکر کنم بهشون میگن کوبیسم ولی بیشتر از اون از تابلوهایی خوشم میاد که وقتی نگاشون میکنی کلی باید فکر کنی تا بفهمی منظور نقاشش چی بوده یعنی با همون نگاه اول چیزی دست گیرت نمیشه. خیلی کیف میکنم که محو نقاشی بشم و کلی خیالپردازی کنم که منظورش چیه؟البته این تابلوهایی که میگم دیگه درهم برهم نیستتند.خیلی مرتب و منظمند فقط یه کم مرموزند.

یا اینکه از اونایی که منظور مشخصه ولی کاراکترها نرمال نیستند. زمانی که بچه بودم و دندونامو ارتودنسی کرده بودم تو مطب دندونپزشکم دو تا تابلوی نقاشی بود که یکی داشت گیتار میزد اون یکی ویالون. خب اینش که مشخص بود ولی آدم هاش یه جوری بودن انگار سرشون را با پرگار دایره زده بودی و بدنهاشون چوبی بود.یه بار پایینشون را خوندم نقاشش خارجی بود و خیلی قدیمی بود. سال هزارو نهصدو نمیدونم چند. و من همه اش فکر میکردم این خانوم دکتره چه تابلوهای محشری باید تو خونه اش داشته باشه.

دوم اینکه یه تابلوی خط میخوام.سیاه مشق.از اونایی که حرف ع ،س، ت و ...را هزار بارروی هم نوشته یا یه بیت از حافظ باشه که همینطوری چند بار تو هم تو هم نوشته شده باشه کلی زور بزنی تا بشه خوندش.

سوم اگه شد مجسمه هم میخوام. ترجیحا آدم باشه خیلی پیچیده،ظریف، غیرطبیعی و خاص.